Column De Bellenesskliniek II

Leiff Hoeybrechts wachtte al zeker twintig minuten op zijn bus naar het centrum van de stad. Hij was woedend. Zijn secretaresse was vergeten naar de garage te bellen om een vervangwagen te reserveren terwijl zijn auto een groot onderhoud kreeg. Nog een geluk dat het niet regende, want hij was zijn jas in zijn auto vergeten.
Wanneer de bus eindelijk daar was haalde hij opgelucht adem. Misschien zou hij toch nog op tijd geraken voor zijn afspraak. Hij was al half opgestapt toen er iets hem plotseling langs achteren voorbijschoot en hem bijna zijn evenwicht deed verliezen. De witte waas met paarse schijn kwam vlak voor zijn neus tot stilstand , maar pas toen de doordringende geur van Chanel 5° zijn neus binnendrong besefte hij wat er gebeurd was.

Die gepensioneerde oude vrouwen toch altijd, dacht Leiff, vooral die met hun gratis abonnement. Hij onderdrukte de neiging om haar een voetje te lichten, maar het kostte hem veel moeite. Er waren teveel mensen die hem het zouden kunnen zien doen. Hij nam zich voor haar later nog wel eens terug te pakken ...
Mijmerend keek hij uit het raam. Om de ene of andere reden moest hij terugdenken aan een tv-show die hij gisteren had gezien op de VTN. Een panel, bestaande uit Jean Bloot (platenbaas), Chris Waters (broer van) en Liliane Pére-Joseph (has-been wannabe-zangeres) beoordeelden kandidaten op hun zangtalent. Je kon evengoed aan Victoria Bakham vragen de winnaar van de Nobelprijs Literatuur te kiezen, vond Leiff.

De kandidaat uit ‘Factor 0’ – zo heette die show op VTN- die hem was bijgebleven was een ouwe grijsaard van rond de 50. Nog vrij kwiek voor zijn leeftijd kwam de grijsaard voor het panel en begroette hen allemaal persoonlijk.
“Dag Jean, dag Chris, dag Nina”
“Euhm, dit is niet Nina,” zei Jean, “dit is Liliane Pére-Joseph.”
“Aha! Ik vond al dat ze er zo slecht uitzag”, antwoordde de kandidaat, waarop hij een zelfgeschreven nummer over friet met mayonaise ten beste gaf, begeleid door een op zijn minst interessant te noemen choreografisch stuk.

Nee nee, dacht Leiff, dan kan ik toch betere ideeën voor een tv-show vinden. Eentje waarbij ze in zijn kliniek kwamen filmen en hem en zijn patiënten volgden bij de behandelingen. Af en toe eens een blote borst laten filmen en de kijkcijfers schieten de hoogte in! Hij had zelfs al een naam voor de show bedacht: ‘Belleness en Wee’.

* Alles in dit stuk is fictief. Elke gelijkenis met bestaande personen, plaatsen of gebeurtenissen (hoe frappant dan ook) is puur toevallig.